mały|160 px|Carlo Baucardé, pierwszy Manrico
Manrico – postać fikcyjna, tytułowy Trubadur (Il trovatore) z opery Giuseppe Verdiego, do której libretto na podstawie sztuki Antonia Garcii Gutiérreza napisał Salvatore Cammarano, a po jego śmierci dokończył Leone Emanuele Bardare, rola napisana na tenor.
Manrico jest jednym z dwóch synów hiszpańskiego hrabiego di Luna, jednak o swoim pochodzeniu nie wie nic. Wychowała go Cyganka Azucena. Kobieta porwała chłopca po tym, jak jej matka, oskarżona o rzucenie uroków na hrabiowskie dzieci, spłonęła na stosie. Początkowo chciała go wrzucić w niewygasłe jeszcze płomienie matczynego stosu, jednak oszołomiona wizją matki, spaliła własne dziecko, które także miała z sobą na rękach. Odtąd Manrico zastąpił jej syna. Także on traktował ją jak matkę, a gdy dorósł, stał się stronnikiem księcia Urgel, podczas gdy drugi z braci wiernie służył królowi, szukając przy tym nadal, na polecenie ojca, zaginionego w dzieciństwie brata. Hrabia był bowiem przeświadczony, że jego syn nadal żyje, pomimo odnalezienia nadpalonych kości dziecka w stosie Cyganki.