thumb|Nagrobek Alojzego Żółkowskiego na cmentarzu Powązkowskim autorstwa Ludwika Pyrowicza Ludwik Pyrowicz (ur. 10 sierpnia 1859 w Płocku, zm. 7 lipca 1910 w Warszawie) – polski rzeźbiarz.
Życiorys Był synem Stanisława i Marianny z Rumowskich. Jego żoną była Maria Pyrowicz, również rzeźbiarka.
Edukacja i działalność artystyczna we Włoszech Do szkoły średniej uczęszczał w Warszawie, gdzie pobierał pierwsze nauki rysunku i malarstwa pod kierownictwem Wojciecha Gersona oraz rzeźby w pracowni Faustyna Cenglera. Debiut artystyczny zaliczył w 1878 roku na wystawie w TZSP, prezentując gipsowe studium Popiersie mężczyzny. Przez kolejne lata studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 1881–1883 we Włoszech w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. W stolicy Włoch poznał i utrzymywał kontakty z polskimi artystami m.in. z Henrykiem Siemiradzkim i Piusem Welońskim. W Rzymie wykonał kilka prac, m.in. w 1881 dwie figurki z Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Po ukończeniu akademii założył pracownię rzeźbiarską, w której wykonywał na zamówienie popiersia i portrety. W 1884 roku otrzymał pochlebne recenzje w czasopismach „L’Arte” i „Westminster Review”. Z tego okresu zachowały się m.in.