najbardziej znaczącym spośród nich była właśnie Rewolucja naftowa, podczas której robotnicy przejęli kontrolę nad miastem Alcoy po strajku generalnym, który przerodził się w bunt przeciwko republikańskiemu burmistrzowi o nazwisku Agustí Albors.
Podczas strajku Albors wydał rozkaz strzelania do demonstrantów, którzy w odpowiedzi zaatakowali magistrat, zabijając burmistrza i zamykając resztę rady w budynku, biorąc ją jako zakładników na wzór Komuny Paryskiej.
Ogłoszono suwerenność miasta, którym przez cztery dni, od 9 do 13 lipca 1873 r. administrował Komitet Ocalenia Publicznego, któremu przewodniczył Severino Albarracín. Uczestnicy powstania domagali się znaczącego podniesienia płac i skrócenia czasu pracy. Rewolta zakończyła się interwencją armii federalnej, zajęciem miasta przez wojsko i represjami wobec rewolucjonistów, a sytuacja robotników praktycznie nie poprawiła się. Skazano ponad 600 osób, łącznie z dziećmi i młodzieżą w wieku 12-17 lat. Część z nich została skazana na śmierć.
Nazwa powstania wzięła się od pochodni naftowych, z którymi chodzili robotnicy, z powodu których w ciągu kilku dni całe miasto przesiąkło zapachem nafty.
Bibliografia Gabriel "Socialisme, lliurepensament i cientifisme (1860-1890)" [w:] Història de la cultura catalana. Naturalisme, positivisme i catalanisme 1860-1890, Barcelona 1994.
Kategoria:1873 w Europie Kategoria:Historia anarchizmu Kategoria:Hiszpania w XIX wieku