W PRL zjawisko narkomanii przez długi czas było ignorowane przez władzę jako problem nękający wyłącznie kraje kapitalistyczne. Dopiero w latach 80. zaczęło być traktowane jako poważny problem społeczny (m.in. w celu podkreślenia błędów polityki rządu Gierka, do czego dążyła nowa ekipa) i pojawiło się w debacie publicznej, czego rezultatem było uchwalenie 31 stycznia 1985 roku pierwszej w Polsce ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiUstawa z 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii (). Przyjęto w niej profilaktyczno-leczniczy model zapobiegania narkomanii, nie kryminalizując np. posiadania substancji kontrolowanych. Za udzielanie, nakłanianie lub ułatwianie zażycia w celu korzyści majątkowej lub osobistej ustawa groziła pozbawieniem wolności do lat 10 (art. 32).
Przemiany w Polsce lat 90. wpłynęły także na charakter sceny narkotykowej, doprowadzając do uchwalenia 24 kwietnia 1997 roku nowej ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiUstawa z 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (). Oprócz innych zmian (zaostrzenie odpowiedzialności w razie udzielenia środków osobie małoletniej w art. 46), regulowała ona kwestię leczenia substytucyjnego, a także kryminalizowała posiadanie substancji kontrolowanych, z wyjątkiem nieznacznych ilości przeznaczonych na własny użytek.