338–371., 3 lata po lokacji miasta na prawie magdeburskimStanisław Alexandrowicz, Geneza i rozwój sieci miasteczek Białorusi i Litwy do połowy XVII wieku, [w:] Acta Baltico-Slavica VII (1970), s. 48..
W wieku XV, zwłaszcza w czasie rządów wielkiego księcia Giedymina, nastąpiła stabilizacja władzy i Wilno rozwijało się bezpiecznie. W ciągu ponad stu lat od ostatniego spalenia miejscowości straciła ona charakter niewielkiego podgrodzia, a nabrała cech miejskich. Pojawiły się pierwsze murowane budynki, głównie kościoły i klasztory, ale także ratusz miejski i być może inne budynki świeckieBrygida Łapszewicz, Ratusz wileński, który pamięta średniowiecze, [w:] Kurier Wileński 18.05.2019.. Powstała ok. połowy XV w. rada miejska Wilna pod koniec stulecia zyskała znaczenie polityczne jako reprezentacja mieszczaństwaIwo Jaworski, Studia nad ustrojem miast na prawie niemieckiem w Wielkim Księstwie Litewskiem w dobie jagiellońskiej, Wilno 1931, s. 10–11.. Sytuacja miasta zaczęła zmieniać się na przełomie XV i XVI wieku z powodu najazdów zagonów tatarskich. Ponieważ zapędzały się one aż w rejon Słucka, ok.