84-85..
Ze względu na niektóre wspólne cechy w stylu opracowania postaci i szat rzeźba Pięknej Madonny Gdańskiej była przypisywana rzeźbiarzowi z kręgu Mistrza Pięknej Madonny z Torunia, który był związany ze środowiskiem czeskim i wykształcił na kanwie nurtu parlerowskiego nową formułę stylową. Z tego samego kręgu wywodzą się twórcy kamiennych Madonn m.in. w Rheinisches Landesmuseum w Bonn, z kościoła parafialnego w Szternberku na Morawach, z Kunstmuseum w Düsseldorfie. Tenże artysta miał wykonać także dla głównomiejskiej fary Pietę (znajdującą się obecnie w Kaplicy św. Rajnolda), Chrystusa z ołtarza Rozesłania Apostołów (w Kaplicy św. Marcina), Madonnę z Dzieciątkiem z ołtarza Świętych Kosmy i Damiana (obecnie w Muzeum Narodowym w Warszawie) oraz Grupę Ukrzyżowania z Kaplicy Jedenastu Tysięcy Dziewic. Zaliczane są do wczesnej fazy stylu pięknego związanego z kulturą dworską. Tradycja rzeźbienia Pięknych Madonn została później przyjęta wśród rzeźbiarzy związanych z kulturą mieszczańską, co zaowocowało licznymi figurami na terenie Hanzy (m.in. tzw. Madonna Junga w Kościele św. Mikołaja w Stralsundzie czy zniszczona w 1942 i zastąpiona rekonstrukcją Madonna Darsowa w Kościele NMP w Lubece). Figury o zbliżonej konwencji wykonywano także we Francji (gł. w warsztatach paryskich), Niderlandach (m.in.