Arabskie Oddziały Ochronne do Zadań Specjalnych (niem. Arabischen Sicherungsverbände z. b. V.) – oddziały wojskowe złożone z Arabów i Włochów działające w Afryce Północnej podczas II wojny światowej.
Po upadku antybrytyjskiego powstania w Iraku (patrz: Wojna brytyjsko-iracka 1941) pod koniec maja 1941 r., do Berlina powrócił agent niemiecki SS-Untersturmführer Franz Wimmer-Lamquet, który miał za zadanie organizować dywersję przeciwko Brytyjczykom. Tym razem otrzymał rozkaz udania się do Afryki Północnej w celu sformowania tam dywersyjnych oddziałów wojskowych. Były one złożone z Irakijczyków, biorących udział w nieudanym powstaniu, miejscowych Arabów i Włochów. Utworzono trzy szwadrony kawalerii wielbłądziej, zwanej Mehari: mauretańsko-marokański "Mehalla", tuareski "Kita" i włoski "Tabora". Liczyły one po 200-250 ludzi. Arabowie składali przysięgę na Koran. Traktowali swoją walkę jako dżihad. Ubrani byli w stroje cywilne, podobnie jak Włosi. Franz Wimmer-Lamquet i kilku innych Niemców prowadzili werbunek do oddziałów, a następnie szkolili ich w zakresie broni strzeleckiej i stosowania materiałów wybuchowych w obozie szkoleniowym "Kloster II" w Mauretanii, stanowiącym filię szkoły szpiegowskiej w Hoppenrade (kryptonim "Kloster").