Pięć lat po zakończeniu ostatniego remontu, w lipcu 1915, prawosławni mieszkańcy Sosnowicy zostali ewakuowani na wschód. Cerkiew pozostawała nieczynna do kwietnia 1918, gdy pierwsi z nich wrócili do rodzinnej miejscowości. Obowiązki proboszcza parafii pełnił od początku 1919 hieromnich Mitrofan (Stelmaszuk) z monasteru św. Onufrego z Jabłecznej, który równolegle obsługiwał także cerkiew św. Mikołaja w Dratowie. Mimo faktycznego otwarcia świątyni, jeszcze w 1919 Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego nie planowało uznania jej za siedzibę etatowej parafii. Decyzja ta musiała jednak zostać zmieniona, gdyż według danych z 1923 cerkiew w Sosnowicy była jedną z ośmiu czynnych świątyń prawosławnych w powiecie włodawskim oraz siedzibą jednej z siedmiu parafii w dekanacie włodawskim diecezji warszawsko-chełmskiej. W 1921 cerkiew służyła społeczności 127 miejscowych wyznawców prawosławia. W 1923 była już ponownie siedzibą parafii, jednej z piętnastu prawosławnych placówek duszpasterskich w dekanacie chełmskim diecezji warszawsko-chełmskiej.