W związku z działalnością konspiracyjną często zmieniał miejsce pobytu. W 1843 opuścił Królestwo i udał się do Poznańskiego. Władze pruskie wydały za Zmorskim list gończy. Znalazł wówczas schronienie w Lewkowie koło Ostrowa Wielkopolskiego, u Wojciecha Lipskiego. Zafascynował się wówczas ideami panslawizmu. Publikował poezje w poznańskim „Tygodniku Literackim”. Ukrywał się w Osieku koło Skalmierzyc, w majątku Parczewskich. W 1845 w Gostyczynie zawarł potajemnie ślub z Teklą Parczewską.

W celach etnograficznych Zamorski podejmował wycieczki na Pomorze i Śląsk. M.in. drugą połowę czerwca 1847 r. wraz z żoną spędził w Cieplicach pod Karkonoszami. Wówczas jego uwagę przyciągnęła również Ślęża ...znakomita w polskim niegdyś Szląsku, o kilka mil poza Wrocławiem położona góra. Podejmował także dalsze wyprawy. W Paryżu poznał Adama Mickiewicza i Słowackiego. W latach 1848–1850 przebywał na Łużycach, gdzie związał się z tzw. budzicielami Serbów Łużyckich, a w Budziszynie wydawał pismo „Stadło”. W 1855 był agentem księcia Adama Jerzego Czartoryskiego w KonstantynopoluHistoria dyplomacji polskiej, t. III 1795-1918, Warszawa 1982, s.