John Rodgers (ur. 11 lipca 1772, zm. 1 sierpnia 1838) – amerykański oficer marynarki, który służył w United States Navy od jej powstania w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku po koniec lat trzydziestych XIX wieku. W tym czasie uczestniczył w zmaganiach quasi-wojny z Francją i w wojnie roku 1812 z Wielką Brytanią.
Przebieg kariery Wstąpił do US Navy 8 marca 1798 roku, jak podporucznik na pokładzie fregaty „Constellation”. 9 lutego 1799 uczestniczył w przechwyceniu i zdobyciu francuskiej fregaty „L’Insurgente” i objął dowództwo pryzu. Awans na stopień kapitana otrzymał 5 marca tegoż roku, a w trzy miesiące później został dowódcą slupa USS „Maryland”. W marcu 1801 roku przewiózł do Francji ratyfikowany dokument traktatu z Mortefontaine, który kończył tzw. quasi-wojnę. W roku następnym objął dowództwo fregaty USS John Adams w wyruszył na Morze Śródziemne z zadaniem atakowania fortów i okrętów berberyjskich w Trypolitanii w ramach działań zbrojnych I wojny berberyjskiej. Znakomita opinia, jaką zdobył walcząc z piratami, spowodowała mianowanie go w maju 1805 roku komodorem Flotylli Śródziemnomorskiej.