Iwan Gawriłowicz Barbowicz, (ur. , zm. 21 marca 1947 w Monachium) – rosyjski wojskowy, uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej, I wojny światowej oraz wojny domowej w Rosji po stronie Białych.
Życiorys Ukończył szkołę podchorążych kawalerii w Jelizawetgradzie w 1896, a później oficerską szkołę piechoty w Oranienbaumie i Szkołę Oficerów Kawalerii w Petersburgu.
Żołnierz 30. pułku dragonów, brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej.
Podczas I wojny światowej był dowódcą 2. szwadronu pułku. Wniósł znaczący wkład w zwycięstwo 10. Dywizji Kawalerii w bitwie pod Jarosławicami w sierpniu 1914. 30 grudnia 1915 został odznaczony Orderem Świętego Jerzego. W 1916 mianowany pułkownikiem. Zdemobilizowany w lutym 1918, zamieszkał w Charkowie. Zorganizował oddział konny ze swoich dawnych towarzyszy broni (66 żołnierzy i 9 oficerów), który wyszedł w pole 26 października 1918. Dołączył do Armii Ochotniczej Denikina. Od 1 marca 1919 dowódca 2 pułku konnego w Armii Krymsko-Azowskiej. Podczas walk o Perekop 23 marca 1919 został raniony bagnetem w głowę, mimo to pozostał na froncie. W kwietniu i maju 1919 dowódca brygady kawalerii. Od maja do października 1919 dowódca 1 Brygady Kawalerii 2 Dywizji 5 Korpusu Kawalerii dowodzonego przez gen. Józefowicza. Następnie do 18 grudnia 1919 dowódca 2 Dywizji Kawalerii.