DOS ekstender – program umożliwiający innym programom działanie w trybie chronionym procesora, nawet kiedy system operacyjny umożliwia działanie wyłącznie w trybie rzeczywistym.
Pierwsze ekstendery powstały w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku w celu uporania się z ograniczeniami pamięciowymi narzucanymi przez MS-DOS i jego pochodne. Były pisane dla procesorów Intel 80286 a potem udoskonalone dla Intel 80386.
Zasada działania DOS extender rozszerza DOS tak, żeby programy działające w trybie chronionym mogły bez modyfikacji wywoływać API MS-DOS. Takie rozszerzenie było konieczne, ponieważ wiele funkcji DOSu wymaga szesnastobitowych adresów segmentu i przesunięcia (offset), odnoszących się do pierwszych 640 kilobajtów pamięci. Natomiast tryb chroniony używa niekompatybilnej metody adresowania, w której rejestry segmentu (zwane teraz selektorami) są używane do wybierania elementu z tablicy GDT (Global Descriptor Table), opisującego właściwości segmentu.