W poniższych przykładach oznaczony x.
center|thumb
Różnica w artykulacji akcentów AT1 (schemat po lewej) i AT2 (schemat po prawej) thumb|Akcent grawisowy (AT2) w wyrazach złożonych na przykładzie wyrazu blomstrande Akcent toniczny AT2 występuje w następujących przypadkach: większość wyrazów dwu- lub więcej wyrazowych pochodzenia rodzimego, przy czym akcent główny (i akcent dynamiczny) pada na pierwszą sylabę większość złożeń, zarówno współczesnych, jak i historycznych. Akcentowane są sylaby wyróżnione w wyrazach podstawowych złożenia: sjuk-sköterska większość wyrazów zakończonych na nieakcentowane końcówki: -aktig, -are, -artad, -bar, -dom, -else, -essa, -erska, -full, -het, -ig, -ing, -inna, -lek, -lös, -mässig, -sam, -skap
Akcent toniczny jest czasem cechą dystynktywną: wyrazy różniące się akcentem przyjmują inne znaczenie. Oto przykłady:
°allting – wszystko xallting – parlament islandzki
°anden – kaczor, xanden – duch
°biten – kawałek, xbiten – ugryziony
°brunnen – studnia, xbrunnen – spalony
°stegen – krok, xstegen – drabina
°värden – gospodarz, xvärden – wartości