Katastrofa lotu Delta Air Lines 1141 – katastrofa lotnicza, która miała miejsce 31 sierpnia 1988 roku w Stanach Zjednoczonych. Boeing 727-232 amerykańskich linii Delta Air Lines rozbił się krótko po starcie z lotniska Dallas-Fort Worth. W wyniku katastrofy zginęło 14 osób spośród 108 znajdujących się na pokładzie, a 76 odniosło obrażenia.
Samolot Boeing 727-200 to amerykański, wąskokadłubowy samolot pasażerski o średnim zasięgu, produkowany od 1967 roku przez firmę Boeing. Na swoim pokładzie może pomieścić do 189 pasażerów. W latach .60 i 70. XX wieku był najpopularniejszym samolotem pasażerskim na świecie. Boeing 727-232 o numerze seryjnym 20750 został dostarczony do Delta Air Lines w listopadzie 1973 roku, po czym otrzymał numer rejestracyjny N473DA. Wyposażony był w trzy silniki Pratt & Whitney JT8D-15, zamontowane na tylnej części kadłuba.
Załoga Załogę lotu 1141 Delta Air Lines w dniu 31 sierpnia 1988 roku stanowiło 7 osób: Larry Davis (48 lat) – kapitan Gary Kirkland (36 lat) – pierwszy oficer Steven Judd (30 lat) – mechanik pokładowy Dixie Dunn (56 lat) – stewardesa, zginęła w katastrofie Diana George (40 lat) – stewardesa Rosilyn Marr (43 lat) – stewardesa, zginęła w katastrofie Mary O'Neill (57 lat) – stewardesa