powstał ruch społeczny zainicjowany przez samych niedotykalnych, którzy w celu zwrócenia uwagi społecznej na swój problem, wybrali jako samookreślenie słowo dalit (przygnębieni, uciemiężeni).
Przynależność Tradycyjnie do niedotykalnych zalicza się osoby wykonujące tzw. nieczyste zawody. Do tej kategorii zalicza się przede wszystkim czynności związane z: odbieraniem życia innym stworzeniom (np. rybacy i rzeźnicy); zabijaniem bydła lub usuwaniem padłych krów; kontaktem ze śliną, moczem i kałem, bądź nawet potem człowieka (np. sprzątacze latryn, pracze); jedzeniem mięsa bydła, świń, ptaków itp. (głównie rdzenna ludność Indii — tzw. Adivasi).
Dyskryminacja Aż do przyjęcia Konstytucji Indii niedotykalni doznawali różnych szykan, których dotkliwość w zależności od regionu zwiększała się wraz z przesuwaniem się z północy na południe kraju. Na przykład, pozwalano im mieszkać jedynie w wydzielonych miejscach (przedmieścia miast), zakazywano wchodzenia do świątyń, szkół, korzystania ze studni używanych przez członków wyższych kast. Przez członków wyższych kast ich dotknięcie było uważane za nieczyste i dlatego wymagało przeprowadzenia rytuału oczyszczającego (w południowych częściach Indii nawet spojrzenie niedotykalnego uważano za nieczyste).