Od 13 września 1945 dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Organizował walkę z żołnierzami podziemia niepodległościowego; kierował m.in. największą akcją pacyfikacyjną od 5 do 27 lutego 1946 na obszarze województw warszawskiego, białostockiego i lubelskiego. Był organizatorem osadnictwa wojskowego na Mazurach. Od grudnia 1946 do października 1947 komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w RembertowieCzesław Grzelak, Wyższa Szkoła Piechoty..., s. 38.. W listopadzie 1947 wylew krwi do mózgu spowodował chorobę i przeniesienie we wrześniu 1948 w stan spoczynku. Zmarł w 1951 na skutek trzeciego wylewu. Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera F-4-7)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
Jego żoną była Maria z domu Kulesza (1901–1995), z którą miał dwoje dzieci: Jana (ur. 29 stycznia 1922) i Marię (ur. 15 marca 1925).
Awanse kapitan – 1917 podpułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 26.