Nikoła Wapcarow (właśc. Nikoła Jonkow Wapcarow, ur. 7 grudnia 1909, Bansko, zm. 23 lipca 1942, Sofia) – bułgarski poeta i działacz ruchu robotniczego, członek Bułgarskiej Partii Komunistycznej, za skazany na śmierć za działalność antypaństwową. Pośmiertnie zrehabilitowany. Syn Jonko Wapcarowa, bułgarskiego działacza rewolucyjnego z Macedonii.
W latach 1924–1926 Wapcarow uczęszczał do gimnazjum w Razłogu, potem podjął naukę w Wyższej Szkole Morskiej w Warnie (której po II wojnie światowej nadano jego imię) i w latach 1926-1932 studiował tam budownictwo okrętowe. Praktykę morską odbywał najpierw na pokładzie okrętu Dryzki, później pływał na okręcie Burgas. W drugiej połowie lat 30. pracował w tartaku we wsi Koczerinowo, organizując tam amatorski teatr, dla którego napisał dramat Kogato wyłnata buczi i gdzie sam występował jako aktor. Później wyjechał do Sofii, podejmując pracę m.in. w bułgarskich kolejach państwowych. Równocześnie prowadził działalność literacką publikując wiersze na łamach czasopism. Jako członek partii komunistycznej brał udział w akcjach wymierzonych w wojska niemieckie, będące podówczas sojusznikiem carskiej Bułgarii.