Była to jedna z najważniejszych bitew pierwszych dni operacji Barbarossa znanych w radzieckiej historiografii jako Obronne Bitwy Graniczne (22–27 czerwca 1941) jako część większej Nadbałtyckiej Strategicznej Operacji Obronnej.
Podłoże Grupa Armii „Północ”, dowodzona przez feldmarsz. Wilhelma von Leeba, stacjonująca w Prusach Wschodnich przed rozpoczęciem ofensywy na Związek Radziecki, była najbardziej na północ wysuniętą grupą armii ze wszystkich trzech niemieckich grup armii biorących udział w inwazji na ZSRR. Grupa Armii „Północ” składała się z 18 i 16 Armii oraz 4 Grupy Pancernej dowodzonej przez gen. Ericha Hoepnera. Niemcy posiadali łącznie dwadzieścia dywizji piechoty, trzy dywizje pancerne oraz trzy zmotoryzowane dywizje piechoty. Wsparcie powietrzne zapewniała 1 Flota Powietrzna Luftwaffe.
Radziecka administracja wojskowa nad państwami bałtyckimi, gdzie Grupa Armii „Północ” miała zostać skierowana, była sprawowana przez Nadbałtycki Specjalny Okręg Wojskowy, który po inwazji został przemianowany na Front Północno-Zachodni dowodzony przez gen. płk. Fiodora Kuzniecowa. Na froncie w drugim rzucie znajdowały się 8, 11 i 27 Armia.