Według Jana Wiktora Sienkiewicza (który pracował przy przekazywaniu kolekcji Litawińskich KUL-owi) kolekcja, będąca przedmiotem umowy z 5 maja 1986 roku, liczyła 387 pozycji.
Po śmierci Litawińskiego jego żona Olga podpisała w 1987 roku umowę zamiany użyczenia na darowiznę. Jednak po kilku latach, spadkobierca Litawińskich, Marcin Litawiński wystąpił o zwrot zabytków, powołując się na fakt, że podpisana przez Olgę Litawińską umowa nie jest wiążąca, ponieważ akt ten nie został potwierdzony notarialnie, a co więcej, nie miała ona wówczas prawa dysponować całym rodzinnym majątkiem, bo nie nabyła jeszcze wtedy praw do spadku po mężu. Marcin Litawiński wystąpił o zwrot 25% wartości kolekcji, którą wycenił w 2002 roku na 4 mln zł. Sprawą zajął się Sąd Okręgowy w Lublinie.
W odpowiedzi na pozew prawnik reprezentujący KUL stwierdził, że intencją rodziny Litawińskich „było dokonanie na rzecz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego darowizny kolekcji”. Jakakolwiek umowa darowizny dokonana bez poświadczenia notariusza jest ważna, jeśli została później wykonana. W tym przypadku tak właśnie się stało, bo zbiory trafiły do Lublina.