Stanisław Zygmunt van der Coghen (ur. 31 października 1890 w Dobromilu, zm. 29 kwietnia–1 maja 1940 w Kalininie) – major lekarz Wojska Polskiego, doktor wszech nauk lekarskich, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 31 października 1890 w Dobromilu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stefana i Józefy z Richterów.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców cesarskich nr I. Na stopień podporucznika sanitarnego rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 22. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (medyków). 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1931 i 3. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Był naczelnym lekarzem 57 pułku piechoty w Poznaniu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Szefostwa Sanitarnego Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko kierownika referatu. Po przeniesieniu w stan spoczynku został naczelnym lekarzem Polskich Kolei Państwowych w Poznaniu. W 1939 zmobilizowany, został komendantem szpitala wojennego nr 702.