Czy kobieta zmieni swoich towarzyszy broni z wojowników w eskortę?”; 2012: komentator radia 2GB Alan Jones za stwierdzenie, że nie znalazł „wystarczająco dużego worka na plewy”, by pomieścić w nim niszczące relacje międzyludzkie panią burmistrz Melbourne Clover Moore i panią komendant policji w tym mieście Christine Nixon; 2013: studenci Wesley College Uniwersytetu w Sydney za rozdawanie gadżetów z napisem „To nie jest gwałt, skoro mam dziś urodziny”; 2014: poseł Christopher Pyne za stwierdzenie, że podwyżki czesnego nie będą dyskryminowały studentek, które są przecież dobrze reprezentowane na kierunkach pedagogicznych i pielęgniarskich, a „nie będą w stanie osiągać tak wysokich zarobków jak dentyści i prawnicy”; 2015: ogólnokrajowy związek sportowy Football Federation Australia za płacenie reprezentantkom kraju rocznej pensji (21 000 dolarów australijskich) niższej od płacy minimalnej oraz za dyskryminujący je system premiowy (500 dolarów za mecz międzynarodowy dla piłkarek, 6000 dolarów dla piłkarzy); 2016: mecenas Ben Mallick za obronę taksówkarza oskarżonego o napaść na tle seksualnym przy użyciu argumentu, że „nie doszłoby do ataku, gdyby kobieta siedziała na tylnym siedzeniu”; Departament Edukacji Nowej Południowej Walii za przyjęcie zasady, że po powrocie z pięcioletniego urlopu wychowawczego nauczycielki
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Nagroda Erniego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.