Jerzy Dygdała (ur. 24 stycznia 1945 we LwowiePracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii, wyd. UMK, Toruń 1995, s. 182) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych.

Specjalizuje się w historii nowożytnej. W 1968 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, w latach 1968-1980 pracował na macierzystej uczelni, w Instytucie Historii i Archiwistyki, w Zakładzie Historii Powszechnej i Polskiej XVI-XVIII w.. Tam w 1974 obronił pracę doktorską Polityka Torunia wobec władz Rzeczypospolitej w pierwszym okresie panowania Stanisława Augusta 1764-1772 napisaną pod kierunkiem Jerzego Wojtowicza.

W 1983 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Życie polityczne Prus Królewskich u schyłku ich związku z Rzecząpospolitą w XVIII wieku. Od 1980 r. zatrudniony w Instytucie Historii PAN, gdzie przez wiele lat pełnił funkcję kierownika Pracowni Historii Pomorza i Krajów Bałtyckich. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1995.

Od 1972 r.