Aengus I Olmucada lub Aongus I Olmucaid – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 800-782 p.n.e. Syn Fiachy I Labrainne, zwierzchniego króla Irlandii, oraz nieznanej z imienia córki Mogaetha Mórólacha, wnuka Eochaida II Faebarglasa, zwierzchniego króla Irlandii.
Według średniowiecznej irlandzkiej legendy i historycznej tradycji Aengus podczas panowania ojca zdobył Szkocję. Doszedł do zwierchniej władzy przez pokonanie i zabicie króla Eochaida III Mumho w bitwie pod Cliach (Clíu). W ten sposób zemścił się za śmierć swego ojca, który zginął dwadzieścia jeden lat wcześniej w bitwie pod Belgadan (Sliab Belgatain) w Iar-Mumu. Aengus w ciągu swych osiemnastu lat panowania brał udział w siedemdziesięciu pięciu bitwach. Walczył m.in. przeciw Fomorianom, ludom Cruithe i Fir Bolgom (pięćdziesiąt bitew) i innym ludom irlandzkim, a nawet przeciw Longobardom (dwanaście bitew). Za jego panowania pojawiły się trzy jeziora oraz doszło do wylania morza między Eabha a Ros Cette. Aengus oczyścił siedem równin. Otrzymał przydomek Olmucaid na cześć swego dziadka macierzystego, Mogaetha Mórólacha („Wielkiego Pijaka”). Oznaczał on „Wielki Drink Mogaetha”. Inni tłumaczą ten przydomek, jako „Wielka Świnia”.