Monaster Lepavina – prawosławny klasztor należący do metropolii zagrzebsko-lublańskiej Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Jeden z dwóch czynnych monasterów tejże eparchii.
Według podania twórcą monasteru był mnich Efrem (Vukodabović) z klasztoru Chilandar, do którego dołączyli dwaj mnisi z Bośni. Wydarzenie to miało miejsce w połowie XVI w. Przed 1557 zakonnicy wznieśli pierwszą drewnianą cerkiew. W wymienionym roku zostali jednak napadnięci przez Turków, którzy zniszczyli świątynię, zaś mieszkańców klasztoru zabili lub uprowadzili w niewolę. Monaster został reaktywowany w 1635 dzięki działaniom archimandryty Wissariona. W 1642 kompleks budynków był gotowy, potwierdzono również jego przywileje oraz posiadane majątki ziemskie. Od początku swojego istnienia klasztor był znaczącym ośrodkiem kultury serbskiej w Krajinie oraz ośrodkiem oporu przeciwko działalności Kościoła katolickiego, dążącego do skłonienia miejscowej ludności serbskiej do przyjęcia katolicyzmu w obrządku wschodnim. Mnisi uczestniczyli w 1666 w buncie antyaustriackim. W 1715 na progu klasztoru został zabity jego przełożony ihumen Kodrat.