W kolejnych wydaniach (1927, 1929, 1978) Wittlin wprowadzał znaczne zmiany do tekstów, przede wszystkim likwidując ślady języka młodopolskiego i łagodząc elementy ekspresjonistyczne.
Treść i forma Hymny Wittlina napisane są zgodnie z ideologią pacyfizmu – zawierają wyraziste potępienie wojny, a także obłudy władców i polityków, którzy skazują prostych ludzi na niegodną śmierć w imię szczytnych ideałów, a także dosadny obraz cierpień wojennych, na które składa się głód, długotrwały marsz, zmęczenie, wszy i w końcu – cierpienie i śmierć w wyniku ran. Zawierały także elementy franciszkanizmu, kierując się ku ludziom prostym i takim wartościom jak pogoda ducha, radość, pokora i dobro oraz braterstwo między ludźmi. Utwory realizują ponadto poetykę ekspresjonizmu – są silnie dysharmonijne, oparte na kontrastach (pokora-bunt, modlitwa-bluźnierstwo, szept-krzyk).
W Hymnach licznie występują powtórzenia, hiperbole, wykrzykniki, rozbudowane, dynamiczne obrazy oraz personifikacje (np. Nienawiści). Archaizm i styl podniosły zestawiane są ze słownictwem potocznym. Pisane są wierszem wolnym o nieregularnej strofice.
Przypisy
Kategoria:Polskie zbiory poetyckie Kategoria:Utwory literackie z 1920