W języku polskim wykluczanie lub ignorowanie kobiet polega m.in. na używaniu wobec kobiet męskich form nazw stanowisk – np. dyrektor zamiast dyrektorka, psycholog zamiast psycholożka. W języku angielskim przykładem jest (policjant) – użycie tego terminu sugeruje, że osoba pracująca w policji jest mężczyzną (). Poza tym w języku polskim istnieje praktyka formułowania komunikatów skierowanych do anonimowej osoby, która może być kobietą lub mężczyzną, tak jakby ta osoba była mężczyzną, czyli z użyciem czasownika w 2 os. liczby pojedynczej w rodzaju męskim, np. Czy skorzystałeś już z nowej promocji?.
Sposoby przeciwdziałania Obecnie seksistowski charakter języka i jego wpływ na psychologię jednostek i strukturę społeczną są przedmiotem intensywnych badań i debaty. Zdaniem części uczonych „otwarte stawianie kwestii seksistowskiego charakteru języka stanowi jeden ze wstępnych warunków rozwoju świadomości społecznej w zakresie seksizmu oraz podjęcia działań na rzecz jego zniesienia”Claire M. Renezetti, Daniel J. Curran, Kobiety, mężczyźni i społeczeństwo, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, , s. 199.. Przeciwdziałanie seksizmowi w języku obejmuje m.in. używanie żeńskich form nazw stanowisk wobec kobiet (w języku polskim) lub używanie form neutralnych płciowo dla ogólnego określenia nazw stanowisk (np.