Po jej uzyskaniu ścianki przełamują opór, co przejawia się jako gwałtowna zmiana lokalnego stanu namagnesowania materiału – są to skoki Barkhausena, nazywane również szumem Barkhausena.
Istnieje odmiana włókien amorficznych, których wnętrze (z uwagi na wymiary i sposób wytwarzania) posiada jednodomenową strukturę magnetyczną. W materiałach takich występuje pojedynczy skok Barkhausena (w przeciwieństwie do krzywej magnesowania pokazanej na rysunku obok).
Dodatkowe informacje Szum Barkhausena można obserwować za pomocą czułego oscyloskopu lub nawet usłyszeć, np. poprzez umieszczenie ferromagnetyka w cewce, podłączonej przez układ wzmacniaczy i filtrów do głośnika. Zbliżając powoli do cewki trwały magnes, lub też nawet wywołując w próbce naprężenia mechaniczne, można usłyszeć charakterystyczne trzaski bądź też szum.
thumb|right|300px|Schemat systemu do bezinwazyjnego badania materiałów ferromagnetycznych: zielony – jarzmo magnesujące, czerwony – czujnik indukcyjny, szary – badany materiał.