Uczniowie zdradzili, że w ich szkole pieśń „Swing Low, Sweet Chariot” śpiewa się po każdym zdobytym przyłożeniu. Po drugim przyłożeniu Otiego widzowie stojący najbliżej grupki uczniów przyłączyli się do nich, a gdy skrzydłowy zdobył hat-tricka, pieśń była już słyszalna na całym stadionie. Od tego czasu utwór „Swing Low, Sweet Chariot” był śpiewany na spotkaniach domowych, tak jak utwór „The Fields of Athenry” śpiewany jest w Dublinie, a „Cwm Rhondda” w Cardiff.
W 1991 roku w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Francji odbył się Puchar Świata w rugby. Twickenham gościł rugbystów podczas trzech spotkań Anglików w grupie A, a także finału, w którym gospodarze ulegli Australii 6:12. Taktyka Anglików na ten mecz zakładała grę, w której istotną rolę miało odgrywać bieganie. Gospodarze liczyli, że taka postawa, podobnie jak we wspomnianym meczu z Irlandią z 1988 roku, przyniesie im sukces. Podczas meczu, przy wyniku 3:12 na niekorzyść zawodników spod znaku róży, Australijczyk David Campese sięgnął jedną ręką po piłkę rzuconą przez angielskiego skrzydłowego, Rory’ego Underwooda. Gracz Wallabies upuścił ją, a ta następnie odtoczyła się w przód, czego efektem był rzut karny dający Anglii ostatnie trzy punkty w meczu.