Powstała w ten sposób konstrukcja, łącząca nową lufę z mechanizmem karabinu Lee-Metford, otrzymała nazwę Lee-Enfield.
MLE i LEC thumb|left|MLE Mk I* W listopadzie 1895 r. przyjęto do uzbrojenia karabin .303 calibre, Rifle, Magazine, Lee-Enfield (lub bardziej popularnie jako Magazine Lee–Enfield, skr. MLE Mk I) z lufą długości 770 mm, a rok później jego skróconą wersję – karabinek Lee-Enfield Cavalry Carbine Mk I (LEC Mk I) z lufą długości 540 mm. W 1899 r. obie wersje przeszły serię drobnych modyfikacji (między innymi usunięcie wyciora) i oznaczone zostały jako Mk I*.
Broń ta została wykorzystana przez armię brytyjską w czasie II wojny burskiej (1899–1902). W wyniku zebranych doświadczeń okazało się jednak, że MLE jest zbyt długi, a przez to nieporęczny, natomiast LEC z powodu krótkiej lufy wykazywał zbyt małą donośność. Postanowiono zatem zastąpić je bronią uniwersalną o długości pośredniej pomiędzy karabinem a karabinkiem (tzw. „krótkim karabinem” – ang. short rifle). Jednocześnie w czasie wojny zauważono, że brytyjskie Lee-Enfieldy wykazywały mniejszą celność w porównaniu z używanymi przez Burów Mauserami M1895. Dlatego też w 1910 r.