Antoni Aleksander Mirecki (ur. 13 kwietnia 1809 w Chrzanowie, zm. 18 listopada 1882 w Madrycie) – polski skrzypek i nauczyciel muzyki we Francji.
Życiorys Urodził się w roku 1809 w Chrzanowie, ale od dzieciństwa mieszkał wraz z rodzicami w Krakowie, gdzie uczył się gry na skrzypcach (jego ojciec był bratem przyrodnim pedagoga i kompozytora Franciszka Wincentego Mireckiego). W roku 1826 wyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił do Szkoły Podchorążych. Brał czynny udział w powstaniu listopadowym i odznaczył się w obronie Warszawy.
Po upadku powstania udał się na emigrację do Francji, gdzie dotarł z końcem 1831 roku. Uczestniczył w życiu politycznym Wielkiej Emigracji jako członek stronnictwa księcia Czartoryskiego, zwanego Hotelem Lambert.
Na początku lat czterdziestych wyjechał na południe Francji i osiedlił się najpierw w Pau, a następnie w Tarbes (Gaskonia), jako nauczyciel muzyki. 28 października 1844 roku pojął za żonę hugenotkę Marie Zelinne Larramat, z którą miał troje dzieci: synów Maurice’a Mireckiego (1845) i Victora (1847) oraz córkę Françoise (1850).