Matejko nie podziela tego, on pojmuje tę prostą, wiejską, nie umiejącą czytać dziewczynę jako zjawisko natchnione od Boga, jako posłanniczkę z nieba, jako świętość, której towarzyszą trzy niebieskie postacie. Ona je widzi jako osoby ruszające się, mówiące, jako osoby żyjące razem z nią wśród ludzi na ziemi, i tak też pojął je Matejko. Czerwiec 1884: Gorzkowski sprowadza modeli do pozowania na obrazie: Helena (córka artysty – głowa Joanny), Helena Sanguszkówna (dama w ciemnej sukni na dole obrazu) Łuszczkiewiczówna – głowa święta w górze Schongut – Agnieszka Sorel Do tego hrabia Wielopolski, Cichocki, Maria Bołoz-Antoniewiczówna + córka i syn Gorzkowskiego
Listopad 1884: […] zawzięte malowanie obrazu […] ciągle brakowało żywych modeli. Marzec 1885: wzory do malowania obrazu ze skarbca na zamku królewskim – antyki, m.in. korona króla Kazimierza Wielkiego Luty 1886: wielkie osłabienie zdrowotne artysty, mimo to dalsza praca 26 maja 1886: ostateczne zakończenie pracy nad Dziewicą Orleańską, następnego dnia odbyła się premiera w Sukiennicach Listopad 1886: Matejko narysował główki objaśniające do osób znajdujących się na obrazie