Kluczową rolę w budowaniu treści retabulów pełniły wątki eucharystyczne. Scena z Ostatnią Wieczerzą (która częstokroć wypełniała predellę) była wzbogacana starotestamentowymi prefiguracjami tego tematu: ofiarą Abla, Abrahama i Melchizedeka.
W retabulach ołtarzowych dedykowanych Marii akcentowano najczęściej sceny łączące ludzki i boski wymiar Matki Bożej. Oprócz Nowego Testamentu źródłami ikonografii maryjnej były apokryfy, stąd też preferowano tematy Zaśnięcia (m.in. ołtarz Marii Panny w kościele Mariackim w Lubece), Wniebowzięcia i Koronacji Marii, które często wypełniały centralną część retabulum. Na skrzydłach bocznych preferowano epizody z Żywota Marii, częstokroć inspirowane ówczesnymi prądami mistycznymi i postawami pobożności. W niektórych dziełach epizody życia Marii były łączone z wątkami chrystologicznymi lub hagiograficznymi.
Kluczowymi źródłami dla retabulów dedykowanych świętym były żywoty, których znaczna część została zebrana w Złotej legendzie pióra bł. Jakuba de Voragine. Ze względu na częste paralele z wątkami chrystologicznymi, tematowi męczeństwa świętych towarzyszyły sceny z Pasji Chrystusa (np. ołtarz Św. Adriana w Gdańsku).