W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę,17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej w Tarnopolu. Początkowo, od 21 października 1939 przebywał w obozie w Putywlu, a następnie w listopadzie 1939 został przeniesiony do obozu jenieckiego w Kozielsku, skąd w styczniu 1940 wysłał ostatni list. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 015/2 z 5 kwietnia 1940. Między 9 a 11 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 295 – dosłownie opisany jako Kulecza Wladyslaw (raport dzienny bez daty). Przy jego szczątkach znaleziono dowód osobisty oraz różaniec. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0295. Postanowieniem Sądu Grodzkiego z Krakowa z 30 lipca 1948, został uznany za zmarłego.