Za najsłabszą uznał eskadrę neapolitańską, rozpoczął więc serię demonstracyjnych rajdów na wybrzeża, by sprowokować ją do wyjścia z portu. Rządzący jednak Neapolem książę Karol zwany Kulawym miał od swego ojca, króla Karola zakaz wypływania i podejmowania samodzielnej walki. Nad przestrzeganiem poleceń miał czuwać, mianowany na dowódcę eskadry, rycerz Jacques de Burson. Bitwa 3 czerwca Lauria popłynął od Sorrento wzdłuż wybrzeża ku Zatoce Neapolitańskiej, by sprowokować bitwę z Karolem. Po drodze zauważył jego flotyllę kupiec, który powiadomił Chromego, zaniżając jednak omyłkowo liczebność floty aragońskiej. Pojawienie się flotylli aragońskiej zaniepokoiło Neapolitańczyków groźbą blokady. W nocy okręty Lauri zatrzymały się koło Capri, gdzie odbyła się narada wojenna. Następnego dnia, Aragończycy odpłynęli na południe, rzekomo porzucając zamiar blokady - w rzeczywistości w nocy ruszyli ku wyspie Ponza, by ta przechwycić flotyllę prowansalską, gdy ta będzie płynąć do Neapolu. Na skutek przechwycenia małej jednostki, od której Ruggiero dowiedział się, że nadciągająca flota prowansalska będzie dużo silniejsza, zmienił plan, i - w trakcie kolejnej narady wojennej - postanowił ponownie spróbować sprowokować Andegawenów do opuszczenia portu i podjęcia bitwy.