Utrzymał się na pozycji odpierając serie kontrataków dysponujących przewagą liczebną Japończyków.
W lutym 1945 roku dowodzone przez Chase’a oddziały wkroczyły do północnych przedmieść Manili wyzwalając około 5700 osób przetrzymywanych w budynkach Uniwersytetu Świętego Tomasza przekształconego w obóz internowania. Następnie objął dowodzenie 38 Dywizją Piechoty, która toczyła ciężkie walki z Japończykami broniącymi przełęczy Zig-Zag na półwyspie Bataan. 1 sierpnia 1945 roku Chase powrócił do 1 Dywizji Kawalerii, tym razem jako jej dowódca. Pozostał z nią do stycznia 1949 w okupowanej Japonii, po czym wrócił do Stanów Zjednoczonych. Później, w latach 1951–1953 był szefem sztabu 3 Armii stacjonując w Fort McPherson, a następnie był szefem Military Assistance Advisory Group (MAAG) na Tajwanie. Po odejściu z armii w roku 1955 uzyskał stopień magistra historii i wykładał politologię na uniwersytecie w Houston.
W roku 1976 Chase wydał swe wspomnienia wojenne zatytułowane Front Line General: The Commands of Maj.Gen. Wm.C. Chase.
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Brown University Kategoria:Amerykańscy generałowie Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1986 Kategoria:Ludzie urodzeni w Providence