Izraelskie rezerwy pancerne przybyły na front i rozpoczęły kontratak naprzeciw egipskiego miasta Ismailia, jednak został on skutecznie odparty przez siły egipskie, które następnie kontynuowały marsz, tak że z końcem 8 października Egipt okupował pas terytorium po wschodniej stronie Kanału Sueskiego sięgający 15 km w głąb terytorium nieprzyjaciela.
Oprócz przekroczenia Kanału Sueskiego Egipt skutecznie zablokował izraelskie porty na Morzu Czerwonym i Śródziemnym.
Preludium Po zakończeniu wojny sześciodniowej pod kontrolą Izraela znajdował się cały półwysep Synaj z wyjątkiem miasta Port F’uad. Był on ważny dla tego państwa z punktu widzenia strategicznego, dlatego Izrael ignorował rezolucję 242 Rady Bezpieczeństwa ONZ nawołującą do wycofania wojsk ze wszystkich okupowanych terytoriów w zamian za uznanie niepodległości Izraela przez państwa arabskie. Doprowadziło to do zaprzestania negocjacji między władzami tych państw. Celem premiera izraelskiego Goldy Meir było utrzymanie status quo ufając sile militarnej swego kraju, która miała pozwolić na utrzymanie pokoju z państwami arabskimi na własnych zasadach.