Ta perspektywa odróżniała Evertha od jego poprzednika Karla Büchera, któremu zarzucał zbyt jednostronne, ugruntowane gospodarczo spojrzenie. Everth ogranicza istotę dziennikarstwa do gazet, a w szerszym znaczeniu do drukowanej prasy periodycznej. Nie powinny one być badane w oderwaniu od wpływu społecznego, politycznego, gospodarczego i kulturalnego. Co więcej, zależą od systematycznego przekroju różnych nici powiązań, przy tym prasa jest czymś więcej niż zwyczajnym przedsięwzięciem zarobkowym, musi ona być rozumiana, chociaż częściowo, jako proces umysłowy i struktura intelektualna.
Everth nadał funkcji praktycznej i czysto szkoleniowej wydziału dziennikarstwa drugorzędne znaczenie. W swoim eseju z 1928 roku Gazeta w służbie społeczeństwa (Die Zeitung im Dienst der Öffentlichkeit) wymienił on dużo trudniejsze kwestie: naukową penetrację dziennikarstwa i wynikające z tego kształcenie się młodego pokolenia naukowego „pracującego nad dalszym rozwojem dyscypliny”. Było to typowe dla nowo rodzącego się dziennikarstwa, gdzie każdy z głównych przedstawicieli opracowywał swoją własną terminologię i metodologię.