W latach trzydziestych napisała pracę bibliograficzną pt. Materjały do bibljografji druków socjalistycznych na ziemiach polskich w latach 1866–1918, wydaną w 1935 nakładem Instytutu Gospodarstwa Społecznego, z przedmową Ludwika Krzywickiego. W pracy zawarto opis 449 czasopism, 1369 dzieł i broszur oraz 1925 nazwisk i 2365 kryptonimów.
Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę, w październiku 1939 udała się na tereny okupacji sowieckiej. W listopadzie została dyrektorem żeńskiej szkoły średniej w Białymstoku, w maju 1940 kierownikiem placówki metodycznej nauczania historii przy Obwodowym Oddziale Oświaty, a w listopadzie 1940 zastępcą dyrektora Instytutu Pedagogicznego w Białymstoku. Od lata 1940 roku posiadała obywatelstwo ZSRR.
Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 ewakuowała się do Stalingradu, gdzie uczyła języków obcych, a następnie była inżynierem w sekretariacie naukowym działu informacji technicznej w Instytucie Naukowo-Badawczym Przemysłu Opon. W lipcu 1943 Przewodnicząca Związku Patriotów Polskich Wanda Wasilewska wystosowała prośbę do dyrektora Instytutu o jak najszybsze zwolnienie Żanny Kormanowej z pracy. Kormanowa przyjechała do Moskwy i została zatrudniona w Komitecie ds. Dzieci Polskich w ZSRR, utworzonym z inicjatywy ZPP przy Ludowym Komisariacie Oświaty.