Wersja XL64E5 została w połowie lat siedemdziesiątych przedstawiona do badań, które miały wyłonić nowy standardowy nabój NATO (trzeci, obok już używanych 9 × 19 mm NATO i 7,62 × 51 mm NATO). W wyniku prób przeprowadzonych w latach 1977–1980 jako standardową amunicję pośrednią NATO wprowadzono belgijską amunicję 5,56 × 45 mm z pociskiem SS109.
Po standaryzacji amunicji 5,56 × 45 mm NATO w Enfield skonstruowano karabin XL70E3 będący wersją XL64E5 kalibru 5,56 mm. Później pojawiły się kolejne prototypy XL76E2 i wreszcie XL85E1, który w 1985 roku został przyjęty do uzbrojenia jako L85A1 (jednocześnie przyjęto do uzbrojenia ręczny karabin maszynowy L86A1 Engager, z wprowadzenia wersji karabinkowej zrezygnowano).
Karabiny L85 były dostarczane z dwoma rodzajami celowników. Żołnierze piechoty otrzymywali karabiny wyposażone w celownik optyczny SUSAT o czterokrotnym powiększeniu. Obsługi broni ciężkiej otrzymywały karabiny wyposażone w mechaniczne przyrządy celownicze.