Bitwa białostocko–mińska – niemiecka operacja strategiczna przeprowadzona przez Grupę Armii „Środek” podczas wkraczania na teren wschodniej Polski i Białoruskiej SRR w czasie pierwszych dni operacji „Barbarossa”. Bitwa trwała od 22 czerwca do 9 lipca 1941 roku. Jej cel, którym było okrążenie Armii Czerwonej wokół Mińska, został osiągnięty. Wszystkie poważniejsze kontrataki Sowietów i próby przebicia się nie powiodły się, tym samym obrońcy zostali pokonani, a Wehrmacht wziął do niewoli olbrzymią liczbę radzieckich jeńców wojennych (według niemieckich źródeł było to ponad 300 000 jeńców wojennych).
Wstęp Grupa Armii „Środek” dowodzona przez feldmarszałka Fedora von Bocka miała za zadanie atak z Polski na osi Białystok–Mińsk–Smoleńsk w kierunku Moskwy. W skład grupy wchodziły 9. i 4 Armia. Jednostkami pancernymi tej grupy były 3 Grupa Pancerna Hotha i 2 Grupa Pancerna Guderiana. Dwie armie piechoty liczyły po 33 dywizje, a grupy pancerne liczyły z kolei po 9 dywizji pancernych, 6 zmotoryzowanych i 1 kawalerii. Grupa Armii „Środek” mogła liczyć na pomoc 2 Floty Powietrznej Luftwaffe.