W 1934 uzyskał na Politechnice habilitację (praca Gęstość sieci drogowej i jej miernik) i został docentem w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych; po wojnie, wraz z nominacją na profesora zwyczajnego (1946), objął kierownictwo tej katedry. Przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Badawczego Budownictwa w Warszawie (1946–1949). Na Politechnice Warszawskiej prowadził wykłady z podstaw nauk inżynierskich, ekonomiki gospodarki drogowej i budowy dróg. W czasie okupacji niemieckiej wykładał inżynierię budowlaną w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie (1942–1944).
Niezależnie od obowiązków dydaktycznych pozostawał związany z administracją państwową drogownictwa. Był kierownikiem Oddziału Drogowego Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego (1932–1934), naczelnikiem Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego tego urzędu (1935–1939), pracownikiem Wydziału Technicznego Magistratu miasta Warszawy (1940–1941), doradcą ministra komunikacji ds. odbudowy zniszczonych dróg (1945–1946), starszym radcą ds. techniki drogowej w Departamencie Dróg Publicznych Ministerstwa Komunikacji (od 1950). W 1948 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Drogowym w Paryżu z ramienia władz polskich. W 1949 powołany na członka zwyczajnego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, działał także w innych organizacjach naukowych, m.in.