proponował uczynić je zalążkiem odrodzonego Królestwa Polskiego. Został księciem krakowskim (Polonia Minor) w 1232 roku, co dało mu tytuł Starszego Księcia Polski (Testament Bolesława Krzywoustego). Henryk rozszerzył swoje królestwo również poza granice Polski, obejmując Barnim, Teltow (własność tymczasowa) oraz część Dolnych Łużyc. Pomimo wysiłków, nigdy nie uzyskał korony polskiej. Korona królewska, niemal zapomniana od upadku Bolesława II, została przez niego przeznaczona dla najstarszego syna, którego związał ze swoimi rządami pod koniec życia. Henryk II Pobożny, który objął tron po ojcu w 1238 roku, był w istocie całkowicie godny dziedzictwa pierwszych Piastów. Prowadząc bardzo zręczną politykę Henryka Brodatego, jego syn był ponadto w stanie uzyskać poparcie duchowieństwa, z którym jego ojciec miał częste nieporozumienia.   W ścisłym sojuszu ze swoim szwagrem, królem Czech Wacławem, umocnił swoją pozycję w Wielkopolsce przeciwko Barnimowi I Pomorskiemu i odparł atak margrabiego brandenburskiego i arcybiskupa magdeburskiego na zamek lubuski. Podążając za starą tradycją swojej dynastii, oddał się pod opiekę Stolicy Apostolskiej, z którą również sprzymierzył się przeciwko Fryderykowi II.