w Moguncji, Hanowerze, Fellbach, Worpswede, Karlsruhe, Wiedniu czy w Berlinie.

Prace Zbigniewa Frączkiewicza znajdują się w zbiorach Muzeum Miedzi w Legnicy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce, Niemczech, Austrii, Włoszech, Holandii.

Cykl „Ludzie z żelaza” Cykl „Ludzi z żelaza” nazywany też cyklem „Żelaznych ludzi” (1984) jest najbardziej znany w twórczości Frączkiewicza. Należy także do najważniejszychKrzysztof Stanisławski „Ludzie żelaznej epoki – Ironman Zbigniewa Frączkiewicza”; w: Frączkiewicz, wyd. BWA Wałbrzych, brak daty wydania, , s. 50-. cyklów rzeźbiarskich zrealizowanych w Polsce w latach 80. i 90. Cykl nieustannie się powiększa o nowe figury i nowe konteksty, jest dziełem w procesie, otwartym, które z założenia się rozwija.

Na jego powstanie złożyło się kilka historii: życie w rosnącym zagłębiu miedziowym, współpraca z ogromnymi zakładami przemysłowymi, a także obserwacja ludzi – górników, robotników, pracowników fabryk. Bezpośrednim powodem stworzenia „Żelaznych ludzi” był udział artysty w plenerze w Jastrzębiu Zdroju, podczas którego uczestnikom zlecono zaprojektowanie rzeźby ożywiającej przestrzeń miejską.