W ramach zemsty Rzymianie zabili przywódcę powstania oraz wielu bogatych żydowskich mieszkańców Cyreny. Kolejne żydowskie powstanie wybuchło w 115 n.e. za panowania cesarza Trajana i objęło swoim zasięgiem nie tylko Cyrenę, ale również Egipt i Cypr. Jak podaje Kasjusz Dion (LXVIII 32), około 200 000 Greków i Rzymian zginęło podczas rewolty. Powstanie zostało stłumione. Według Euzebiusza z Cezarei, ceną była pacyfikacja Libii i jej wyludnienie. Spośród ówczesnych libijskich Żydów wymienić należy m.in. Jazona z Cyreny, którego dzieło streszcza 2 Księga Machabejska oraz Szymona Cyrenejczyka, który podtrzymywał krzyż Jezusa z Nazaretu.
Kolonizacja włoska i II wojna światowa thumb|left|Klasa w synagodze w Bengazi, przed II wojną światową thumb|Synagoga Slat Abn Szaif w Zalitan, przed II wojną światową
W wyniku wojny włosko-tureckiej w latach 1911–1912 terytoria obecnej Libii przeszły pod panowanie Włoch. W 1931 kolonię libijską zamieszkiwało 21 000 Żydów (4% całkowitej liczby ludności kolonii, stanowiącej 550 000 mieszkańców), głównie w Trypolisie i Bengazi oraz w niewielkich społecznościach w Al-Bajda i Misracie. W ogólności sytuacja Żydów była zadowalająca, aż do późnych lat 30., gdy włoskie władze faszystowskie nałożyły na tę społeczność ustawy antysemickie.