Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości aktywnie uczestniczył w tworzeniu polskiej administracji. W listopadzie 1918 r. został mianowany podreferendarzem w Starostwie Powiatowym w Kutnie. Funkcję tę pełnił do końca 1926. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1923 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI.
W 1925 został magistrem praw Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. W tym też roku zawarł związek małżeński z ziemianką Ireną Żółtowską, z którą miał trzech synów: Mirosława, Tadeusza i Bogusława. W tym czasie zmienia wyznanie z rzymskokatolickiego na protestanckie.
Związany z obozem skupionym wokół Piłsudskiego, działacz BBWR. W 1927 został mianowany wicestarostą w Kutnie. Od listopada 1928 był starostą nadwórniańskim. Na tym stanowisku dobrze ułożył stosunki z miejscową ludnością, w większości ukraińską. 11 grudnia 1931 został mianowany wicewojewodą stanisławowskim.