Andronik III otrzymał Trację i niektóre okręgi Macedonii, które przydzielił swoim stronnikomGeorg Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, wyd. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2008, s. 464..
Drugi konflikt w 1322 roku Rywalizacja między Syrgianesem a Janem Kantakuzenem doprowadziła do nieporozumień w obozie młodego Andronika II. Kiedy młody cesarz stanął po stronie swojego przyjaciela, Kantakuzena, wtedy Syrgianes, właściwy reżyser całej rewolty, przeszedł w 1322 roku do obozu Andronika II. Zaofiarował mu swoje usługi i objął dowództwo w walce przeciwko Andronikowi III. Po raz drugi doszło do porozumienia Andronika II ze swoim wnukiem Andronikiem III. Stary cesarz ogłosił swojego wnuka współrządcą i następcą tronuMałgorzata Dąbrowska, Andronik III Paleolog [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2002, s. 32.. Aktu koronacji dokonano 2 lutego 1325 rokuŚwiat Bizancjum, t. 3: Bizancjum i jego sąsiedzi 1204-1453, pod redakcją Angeliki Laiou, Cécile Morisson, przeł. Andrzej Graboń, Kraków: Wydawnictwo WAM 2014, s. 34..