Bullę tę nazwano bulla borgiana, nie było bowiem tajemnicą, że miała ona na celu zmuszenie kardynała Borja y Velasco do opuszczenia Rzymu pod pretekstem, że jest on arcybiskupem Sewilli. Początkowo Hiszpania nie zgodziła się na ten dyktat. Najpierw do Rzymu wysłano dwóch ambasadorów nadzwyczajnych w celu uzyskania dyspensy od obowiązku rezydencji dla kardynała, a gdy papież odmówił, kardynał złożył rezygnację z funkcji arcybiskupa. Na to jednak papież także się nie zgodził. Ostatecznie rząd hiszpański skapitulował i we wrześniu 1635 Borja opuścił Rzym. Kardynał formalnie pozostał na stanowisku ambasadora aż do śmierci, ale nigdy już nie powrócił do Rzymu. Konflikt ten był jednym z najpoważniejszych kryzysów w historii stosunków dyplomatycznych między Hiszpanią a Stolicą Apostolską.
W Hiszpanii kardynał kilkakrotnie pełnił funkcje w rządzie. W 1636 został przewodniczącym Rady Aragonii, później był także członkiem Rady Włoch oraz jednym z gubernatorów Hiszpanii w trakcie nieobecności króla Filipa IV w czasie wojny hiszpańsko-francuskiej w 1642. W styczniu 1643 król mianował go arcybiskupem Toledo i prymasem Hiszpanii, jednak Urban VIII, wciąż żywiący do niego urazę, odmówił ratyfikacji tej nominacji.