Jan Badura (ur. 27 listopada 1898 w Czechowie, zm. 16 listopada 1966 w Rybniku) – działacz polskiego, rosyjskiego i francuskiego ruchu komunistycznego.
Życiorys Pochodził z ziemi pińczowskiej. W dzieciństwie wraz z rodzicami Janem i Agnieszką (z domu Widlińską) zamieszkał na stałe w Sosnowcu, ojciec pracował w hucie Katarzyna. Przez pięć lat był uczniem szkoły w Sosnowcu, po czym podjął pracę w Będzinie. Po wybuchu I wojny światowej znalazł się w Rosji. Początkowo pracował na Dworcu Fińskim w Petersburgu, a od 1915 w tamtejszej fabryce Metalizator. W czasie rewolucji lutowej został członkiem Czerwonej Gwardii i brał udział w rewolucji październikowej. Później służył w mariańskim pułku, a w lutym 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Pod Pskowem dostał się do niewoli niemieckiej i został przewieziony do Czerska. Tam też ciężko zachorował i musiał leczyć się w szpitalu jeszcze po odzyskaniu przez Polskę niepodległości.