Witold Kacz (ur. 26 stycznia 1920 w Krakowie, zm. 7 lutego 1981 tamże) – polski prezbiter katolicki archidiecezji krakowskiej, kanonik, założyciel instytutu świeckiego Jezusa Chrystusa Odkupiciela Człowieka.
Powołanie kapłańskie W czasie okupacji tajnie studiował teologię w Seminarium Archidiecezjalnym. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 kwietnia 1943 r. z rąk Adama Stefana kardynała Sapiehy. W lipcu tegoż roku otrzymuje nominację na wikariusza w Pcimiu, w sierpniu 1944 r. zostaje przeniesiony do Sułkowic na posadę katechety szkolnego.
Działalność konspiracyjna Od listopada 1945 r. do grudnia 1946 r. kieruje placówką Młodzieży Wielkiej Polski, będącą konspiracyjną organizacją młodzieżową Stronnictwa Narodowego. Na polecenie ks. Kacza (pseudonim Longinus, Skrzetuski) Jan Ryś (pseudonim Sowiet) organizuje Oddział Dywersji Bojowej, którego celem jest zbieranie informacji i przekazywanie ich do kierownictwa Stronnictwa Narodowego Okręgu Kraków - Ziemia o kryptonimie „Pług nr 2”. Jest również kapelanem Armii Krajowej.