także francuskie „beau” – piękne i łacińskie „maris” tłumaczy się: „piękne morza”) był ostatnią chronologicznie fortecą na terenie północnej Walii ufundowaną przez Edwarda I. Ludność zamieszkująca rejony budowanej warowni w tym w osadzie Llanfaes na rozkaz króla została osadzona w Newborough. Budowę zamku rozpoczęto w 1295 i trwała do 1298 roku. Liczba budowniczych zatrudnionych przy wznoszeniu warowni sięgała około 3500. Pomimo dużych kosztów, które wynosiły 15,000 funtów, zabrakło funduszy i materiałów na ukończenie zamku. Król Edward I po zdobyciu Walii, podjął kampanię szkocką. Zachował się dokument w którym Mistrz Jakub z Saint George, anonimowy budowniczy zamków walijskich, w tym Beaumaris skomentował stan finansowy:
Pomimo ambitnych planów zbudowania nowoczesnej fortecy w Beaumaris, zamek nigdy nie został dokończony. Wieże rezydencji zamkowej, główna brama i baszty nie zostały zbudowane do planowanej wysokości. Z planowanych zabudowań wewnątrz zamku niemal wszystkie nie zostały zrealizowane, ze względu na przerwanie prac budowlanych w 1298. Ukończono jedynie zewnętrzny pierścień murów. Mimo strategicznego usytuowania, nieukończona warowania nie pełniła funkcji militarnych.